Η γενική εικόνα που έχει ο Ευρωπαίος είναι ότι είναι μια χώρα με πολύ φτώχεια, δυστυχία, αρρώστιες και χάος.

Δεν είναι δυνατόν να σκεφτούν ότι μπορεί να υπάρχει μια άλλη σκέψη, μια άλλη κοινωνική οργάνωση και γενικά μια άλλη αντίληψη ζωής.

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (Republique Democratique du Congo), πρώην Βελγικό Κονγκό (λόγω του ότι ήταν αποικία των Βέλγων) και Ζαΐρ μέχρι το 1997, βρίσκεται στην καρδιά της Αφρικής.

 

Ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται περίπου στα 70.000.000 (εκτίμηση του 2009) και η έκτασή της στα 2.345.410 Km2 (Wikipedia). Πήρε το όνομά της από τον ποταμό Κονγκό, ο οποίος διασχίζει ολόκληρη των χώρα και είναι η ευλογία της. Είναι ο

δεύτερος σε μήκος μετά τον Νείλο και δεύτερος παγκοσμίως ποταμός μετά τον Αμαζόνιο. Επίσημη γλώσσα είναι η γαλλική. Στο Κονγκό ομιλούνται περίπου 200-300 διάλεκτοι. Το 70% του πληθυσμού εκπροσωπείται από την εθνοτική φυλή Μπάντου (Βαntu) που σημαίνει «άνθρωποι». Κονγκό, Μπέμπα, Μπαλούμπα, Λούντα είναι μερικές από τις φυλές που κατοικούν στο Κονγκό. Είναι πολύ πλούσια, ίσως η πλουσιότερη χώρα σε ορυκτό και φυσικό πλούτο. Για το λόγο αυτό ήταν από παλιά

στόχος διεθνών συμφερόντων και επίκεντρο εισβολών και εμφυλίων πολέμων. Πρωτεύουσά της είναι η Κινσάσα, που είναι και ο μοναδικός νομός της χώρας. Διαιρείται διοικητικά σε 10 επαρχίες. Οι μεγαλύτερες πόλεις της είναι το Λουμπουμπάσι, το Κισανγκάνι, το Κίβου, το Μπουζιμάι, το Κολουέζι, η Κανάγκα, το Λικάσι. Το 1960 η χώρα αποκτά την ανεξαρτησία της.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε στο Κονγκό και γενικότερα στην Αφρική παρ’ όλα τα δεινά.

Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Το Κόνγκο μπορεί μέχρι σήμερα να υποφέρει, αλλά έχει ριχτεί στη δουλειά για ανάπτυξη και δημιουργία.

Κονγκό

HOME

Λαϊκή

Δημοκρατία

του Κονγκό

Λουμπουμπάσι

Hellenic Community Lubumbashi

Ελληνική

κοινότητα

Έλληνες της Διασποράς

Ελληνικό

σχολείο

ελληνικό λουμπουμπάσι

Το  Λουμπουμπάσι (πρώην Elisabethville), βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την πρωτεύουσα Κινσάσα και η μεγαλύτερη της επαρχίας Κατάνγκα.

Είναι η πρωτεύουσα των ορυχείων, καθώς αποτελεί ένα κομβικό σημείο για τις χώρες με τη μεγαλύτερη αντίστοιχη βιομηχανία. Αποτελεί σπουδαίο εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο. Οι μικρές βιοτεχνίες παράγουν προϊόντα διατροφής και ποτά, έργα ζωγραφικής, κεραμικά, χειροποίητα διακοσμητικά από χαλκό, ξύλο ή μαλαχίτη κ.ά.

Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται περίπου σε 1,5 με 2 εκ. κατοίκους, οι οποίοι μιλούν kiswahilli, καθώς και γαλλικά.

Το κλίμα είναι υγρό, υποτροπικό, με ζεστά, βροχερά καλοκαίρια και ευχάριστους χειμώνες ξηρασίας.

Η πόλη βρίσκεται 1320 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Πανεπιστήμιο, η Βιβλιοθήκη, ο Καθεδρικός Ναός Πέτρου και Παύλου, ο σιδηροδρομικός σταθμός, το art-deco Δικαστικό Μέγαρο είναι μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης, έργα της αποικιακής αρχιτεκτονικής. Η πληθυσμιακή κοινότητα του Λουμπουμπάσι, περικλείει πανσπερμία φυλών, εθνοτήτων και πολιτισμών.

Το Λουμπουμπάσι

Λουμπουμπάσι

Ο ορθόδοξος ναός

του «Ευαγγελισμού

της Θεοτόκου»,

που βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της πόλης, ελκύει τα βλέμματα

κατοίκων και επισκεπτών

με την επιβλητική και αγέρωχη

βυζαντινή ομορφιά του.

 

To Λουμπουμπάσι είναι η πρωτεύουσα των ορυχείων,

καθώς αποτελεί ένα κομβικό σημείο για τις χώρες

με τη μεγαλύτερη αντίστοιχη βιομηχανία.

Έλληνες του Κόνγκο

Άποψη από τις κατοικίες των εκπαιδευτικών

Τα σχολεία

της ελληνικής κοινότητας

Τα Σχολεία της Ελληνικής

Κοινότητας Λουμπουμπάσι

(Σ.Ε.Κ.Λ.) ιδρύθηκαν

και λειτουργούν από το 1968.

Το 1981, με υπουργική

απόφαση, αναγνωρίστηκαν

ως ισότιμα της ημεδαπής

και λειτουργούν

σύμφωνα με την ισχύουσα

ελληνική νομοθεσία

για τα δημόσια σχολεία

της πατρίδας.

Η ίδρυση των σχολείων

ήταν σταθμός για την ζωή

της παροικίας, γιατί

οργάνωσαν τη ζωή της,

ενίσχυσαν και ενισχύουν

την ελληνική παρουσία

και την εθνική συνείδηση.

Παρέχουν στους μαθητές

ελληνική μόρφωση

και παιδεία.

Τα αμιγή σχολεία μας

(Νηπιαγωγείo-Δημοτικό-

Γυμνάσιο-Λύκειο),

στεγάζονται και ανήκουν

στην Ελληνική Κοινότητα

Λουμπουμπάσι,

κτίστηκαν δε από

την κοινότητα χάρη

στις δωρεές

και τις προσφορές

των Ομογενών.

Πρόσφατα ανακαινίστηκαν,

τόσο το κτίριο και

οι αίθουσές του,

όσο και ο προαύλιος

χώρος του. Διαθέτουν,

μεταξύ άλλων, πλήρως

εξοπλισμένο εργαστήριο

φυσικής-χημείας,

αίθουσα πληροφορικής,

εικαστικών, γυμναστήριο,

πλούσια δανειστική

βιβλιοθήκη και κυλικείο.

Η παροικία θεωρεί

ύψιστο σκοπό

και στόχο την ύπαρξη

των σχολείων

και τη σωστή

λειτουργία τους.

Τα στηρίζει

και τα ενισχύει,

ενώ παράλληλα

διεκδικεί

από το Υπουργείο

Παιδείας

την απόσπαση

εκπαιδευτικών

για την απρόσκοπτη

λειτουργία τους.

Οι τελειόφοιτοι

συνεχίζουν

τις σπουδές τους

στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ

της Ελλάδας

με απόλυτη επιτυχία.

Για μας,

τους Έλληνες

του Λουμπουμπάσι,

τα σχολεία

αποτελούν

τον πυρήνα

της ζωής μας,

της προόδου

και της εξέλιξής μας.

Έλληνες της Αφρικής

Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας

με τους μαθητές του σχολείου μας

Η «Ελληνική

Κοινότητα

Λουμπουμπάσι

και Περιχώρων»

έχει μια ιστορία άξια

των μελών της,

μαχητική, δημιουργική

και πολύ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ».

Οι άνθρωποι αυτοί,

που ζουν πάντα

με το ελληνικό όραμα,

μοχθούν στην καρδιά

της αφρικανικής

ηπείρου, έχοντας

πάντα στο νου τους

την πατρίδα.

Διατηρούν

άριστες σχέσεις

με τους Κονγκολέζους.

Η ελληνική κοινότητα

Η Ελληνική παρουσία στο σημερινό Λουμπουμπάσι (πρώην Ελίζαμπετβιλ), αρχίζει τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Αναφέρεται ότι το 1917 ζούσαν περίπου 150  Έλληνες στην πόλη και στα δάση της περιοχής. Περισσότεροι Έλληνες ήρθαν τις περιόδους 1936-39 και 1946-48. Η Ελληνική Κοινότητα ιδρύθηκε το 1923. Με αφετηρία το Λουμπουμπάσι που ήταν πάντα μεγάλος συγκοινωνιακός κόμβος, έγιναν πρωτοπόροι στη μεταφορά και πώληση αγαθών, κυρίως τροφίμων και ρουχισμού, ακόμα και στις πιο δυσπρόσιτες περιοχές. Οι έμπειροι θαλασσινοί ξαναβρήκαν το περιβάλλον

της πατρίδας στις λίμνες Ταγκανίκα και Μοερό, όπου είχαν μεγάλες επιχειρήσεις αλιείας και εμπορίας ψαριών.  Τότε η παροικία αριθμούσε 3.500 άτομα και γνώρισε μεγάλη ακμή.

Άμισθο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας

Mέχρι και το 1995 το Ελληνικό Προξενείο ήταν Έμμισθο.

Έκτοτε λειτουργεί ως Άμισθο Επίτιμο Γενικό Προξενείο. Η συμβολή του

στην πρόοδο της Κοινότητας κρίνεται πολύτιμη, καθότι η μετάβαση στην

ελληνική πρεσβεία στην Κινσάσα απαιτεί 2 ώρες αεροπορικής πτήσης.

Το τηλέφωνο επικοινωνίας του προξενείου είναι: 00243 997028220.

Το 1960, που έγινε η ανεξαρτησία, λόγω της έκρυθμης κατάστασης, πολλοί Έλληνες έφυγαν. Στα χρόνια 1963-64 ξανάρχονται πολλοί και ευημερούν όπως πρωτύτερα.

Το 1967 θεμελιώθηκε το κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας, όπου στεγάστηκαν και λειτούργησαν από το 1968 τα ελληνικά σχολεία.  Η ίδρυση των σχολείων ήταν σταθμός για τη ζωή της παροικίας, γιατί οργάνωσε τη ζωή της, ενώ τόνωσε και ενίσχυσε την ελληνική παρουσία και την εθνική συνείδηση με πλούσιες δραστηριότητες.

Σήμερα η Ελληνική Κοινότητα Λουμπουμπάσι

εμφανίζεται έντονα δραστηριοποιημένη.

Προσπαθεί να οργανώσει και να ενισχύσει

το σχολείο ως κύριο φορέα της τεράστιας

και μοναδικής πολιτιστικής της κληρονομιάς.

Το 1956 θεμελιώθηκε ο Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου,

που είναι ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα στην καρδιά της πόλης.

Τα μάρμαρα του Ναού μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα.

Η Κοινότητα διαθέτει, στις πρόσφατα ανακαινισμένες εγκαταστάσεις της, εστιατόριο με ελληνικές παραδοσιακές γεύσεις και ουζομεζέδες, μπαρ, γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ, 5Χ5, αίθουσα γυμναστικής, δέκα κατοικίες για τους εκπαιδευτικούς, με φόντο το απόλυτο πράσινο και την αγκαλιά ενός μαγευτικού παιδότοπου.

Η ομορφιά, οι γεύσεις και η ψυχαγωγία που προσφέρει αποτελούν πόλο έλξης όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και όλων των κατοίκων της πόλης.

Λουμπουμπάσι